Ανακοίνωσε υποψηφιότητα για τη διεκδίκηση της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ

Καταχωρήθηκε: 20:14:21 - 12-1-2012

Την υποψηφιότητά του για τη διεκδίκηση της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε τνn Πέμπτη ο πρώην βουλευτής και υπουργός του κόμματος Στέφανος Τζουμάκας, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε.

Συνέντευξη Τύπου Στέφανου Τζουμάκα, 12 Ιανουαρίου 2012.

 

Να είναι υποψήφια η Προοδευτική Πολιτική –

Ό,τι δεν είναι δίκαιο, δεν είναι σύγχρονο -

Η ελληνική κοινωνία και η προοδευτική παράταξη θέλει λύση για το τώρα και το αύριο. -Η λύση θα είναι η Προοδευτική πολιτική και η στροφή στην πραγματική οικονομία και στην εργασία.

 

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΤΕΡΑ:

 

1)      Ανθρωπιστική κρίση. Αίτια: Κατάρρευση εισοδήματος, ανεργία, φαύλος κύκλος ύφεσης και λιτότητας.

 

• Η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική που κύριους άξονες είχε και έχει τη μονόπλευρη δημοσιονομική σταθερότητα και τη μείωση του ελλείμματος σε μια οικονομία που μειώνεται ήδη ο εθνικός πλούτος και τα έσοδα, έχει οδηγήσει σε πρωτοφανή οικονομική και κοινωνική ανισορροπία και σε :

 

Σε ένα εκατομμύριο σχεδόν ανέργους, σε πρωτοφανή φτωχοποίηση, σε διάλυση  των εργασιακών σχέσεων. Έχει οδηγήσει τη χώρα στο φαύλο κύκλο της ύφεσης και της λιτότητας και σε περαιτέρω υποτίμηση.

Σε εγκαθίδρυση ενός σύγχρονου μεσαίωνα που συνεπάγεται: περαιτέρω μείωση εισοδημάτων, μείωση του μισθολογικού κόστους εργασίας, ανεργία, κατεδάφιση του οικοδομήματος του κοινωνικού κράτους, μια νέα φτώχεια, μια νέα ύφεση.

Σε ακύρωση κοινωνικών κατακτήσεων, την κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, την υπό-χρηματοδότηση υπηρεσιών του κοινωνικού κράτους ή των δημοσίων επενδύσεων, τις απολύσεις εργαζομένων, τη καθιέρωση της ημι-απασχόλησης, τη μείωση αποδοχών, τη διεύρυνση της παραοικονομίας. Αυτή η στρατηγική και αυτές οι αντικοινωνικές και αντί-αναπτυξιακές επιλογές, έχουν όνομα. Αποτελούν μια «νέα» μορφή της Αντιμεταρρύθμισης και της συντηρητικής πολιτικής.

• o   Η νεοφιλελεύθερη κυριαρχία τόσο στην Ε.Ε. όσο και στη χώρα μας και μέσω της εγκατάστασης του Δ.Ν.Τ. στους κόλπους της, οδήγησε σε ήττα της πολιτικής και ιδιαίτερα σε ήττα της Προοδευτικής πολιτικής. Οδήγησε σε ήττα τις δυνάμεις της εργασίας. Δεν μιλάμε πλέον για κρίση εισοδήματος, για κρίση ανεργίας, θα μιλάμε για κρίση ανθρωπιστική και για τους ανθρώπους  της κρίσης.

 

2)      Πολιτική κρίση. Κοινοβουλευτική εκτροπή. Κυβέρνηση Παπαδήμου που δεν έχει εκλεγεί από το λαό.

 

• o   Η κρίση είναι πολιτική και πολιτική θα είναι η λύση. Διότι δεν υπάρχει διέξοδος με την νεοφιλελεύθερη και συντηρητική στρατηγική, με τους επαχθείς όρους δανεισμού και την στρατηγική του δημόσιου χρέους σε βάρος κρατών-μελών της Ε.Ε., που διαμόρφωσαν οι κύκλοι της χρηματιστηριακής, χρηματοπιστωτικής και παρασιτικής ολιγαρχίας σε αγαστή συνεργασία με το νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο της Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ., και οδηγεί σε ένα νέο φαύλο κύκλο κρίσης χρέους κρατών, κρίσης χρέους τραπεζών και ύφεσης.

 

• o   Όσοι ισχυρίζονται ότι μπορεί να υπάρξει διέξοδος από την κρίση μέσα από τις πολιτικές που δημιούργησαν την κρίση ή έχουν αυταπάτες ή έχουν ψευδαισθήσεις ή ψεύδονται. Και όσο συνεχίζονται αυτές οι πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού, τα αδιέξοδα και η κρίση θα συνεχίζονται. Και αποτελεί κοινό τόπο ότι ο μονόδρομος της λιτότητας και της «έκτακτης ανάγκης»  και των «έκτακτων περιστάσεων» απέτυχε και ήδη το δημόσιο χρέος από το 120% ανήλθε στο 180% του Α.Ε.Π. και πλέον. Μόνο οι εθελοτυφλούντες του νεοφιλελευθερισμού δεν αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο αυτής της πορείας.( σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα της ηλεκτρονικής έκδοσης του BBC, η Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ε.Ε.)

 

• Η άρχουσα τάξη βρίσκεται σε μια κρίση ιδεολογίας και πολιτικής. Έχει τεθεί σε αμφισβήτηση η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και του μνημονίου από την έμπρακτη άρνηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών, απέναντι στην νεοφιλελεύθερη αυτή πολιτική.

 

• Επιδίωξη του  συντηρητικού μετώπου διαπλοκής της παρασιτικής ολιγαρχίας, των ΜΜΕ και ελεγχόμενων πολιτικών προσώπων είναι να επιβάλλουν ως «βιώσιμη» πολιτική λύση και κορμό της πολιτικής ζωής της χώρας το «συγκρότημα του μνημονίου», και με πιθανή δημιουργία νέων κομμάτων  με ρυθμιστικό ρόλο που θα είναι τόσο παλιά όσο και το παρελθόν του νεοφιλελευθερισμού και ορισμένων σοσιαλ-φιλελεύθερων, αντιδημοκρατικών και αναχρονιστικών ομάδων. Το περιτύλιγμα θα αποτελούν «νέα πρόσωπα» στην υπηρεσία των παραδοσιακών συμφερόντων της ευρωπαϊκής και εγχώριας ολιγαρχίας. Και στο πολιτικό επίπεδο, οι αχυράνθρωποι αυτοί  θα λειτουργήσουν ως ιμάντες μεταβίβασης των πολιτικών που θα επιβάλλουν και που σε καμία περίπτωση δεν εκφράζουν τα ελληνικά συμφέροντα. Οι επιδιώξεις αυτές συνιστούν φρούδες ελπίδες και δεν θα αποτελέσουν μακροπρόθεσμα «βιώσιμες» λύσεις για την πολιτική ζωή της χώρας. Αυτοί οι σχεδιασμοί «από τα πάνω» θα έχουν το τέλος που είχαν όλοι οι αντίστοιχοι και το ‘67 και το ‘74 και το ‘89. Επιβεβαιώνοντας κλασικά το βασικό λόγο για τον οποίο έγινε το πραξικόπημα το ‘67 καθώς και τότε, ήταν γνωστό ότι διακυβεύονταν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Η πρόσφατη ωμή πολιτική επέμβαση για τη διαμόρφωση λύσης για τα συμφέροντα τους, θα γραφτεί στις μελανότερες σελίδες της νεώτερης ιστορίας της χώρας που η πλέον ευτελή όψη της ήταν η πάση θυσία ακύρωση πολιτικών προσώπων ως δυνάμει επικεφαλείς της Κυβέρνησης προκειμένου να τοποθετήσουν έναν τραπεζίτη των συμφερόντων τους.
• Η κυβέρνηση Παπαδήμου θα είναι μεν παρένθεση αλλά οι κύκλοι αυτοί επιδιώκουν να αποτελέσει το πρόπλασμα μιας τερατογένεσης που προωθείται ως νέο πολιτικό σύστημα. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτής της συμμαχίας; Μα η επιδίωξη τους για την εδραίωση του «μνημονιακού συγκροτήματος» που σχεδιάζεται από κοινού από τις εγχώριες δυνάμεις του μνημονίου και το νεοφιλελεύθερο Διευθυντήριο της Ε.Ε., που θα οδηγήσει την ελληνική κοινωνία στην αντιδραστική οπισθοδρόμηση, στο «στραγγάλισμα» κάθε τι δημοκρατικού και προοδευτικού στο ιδεολογικό και πολιτικό πεδίο, σε μια νέα υποταγή, σε μια εκτεταμένη φτωχοποίηση της χώρας, στην ανεργία και σε διαρκή ύφεση.

 

• Το θέμα δεν είναι ότι αυτός ο σχεδιασμός θα αποτελέσει ένα ράπισμα για ορισμένους που παπαγαλίζουν τη χρεοκοπία του «μεταπολιτευτικού πολιτικού μοντέλου» και ευαγγελίζονται μία «νέα Μεταπολίτευση», το θέμα είναι το ζοφερό και βαθιά αντιδραστικό περιεχόμενο αυτής. Το θέμα δεν είναι ότι θα βγουν ορισμένοι από τις αυταπάτες τους, το θέμα είναι ότι συμπράττουν στην προετοιμασία ενός μακροχρόνιου «γκρίζου» για τη χώρα και την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών, γι’ αυτό θα πρέπει η απάντηση του εκλογικού σώματος να είναι ανάλογη.

 

• Η χώρα οδηγήθηκε και συνεχίζει να βρίσκεται σε διαρκή κρίση χωρίς προοπτική εξόδου, με βασικό μοτίβο το δημόσιο χρέος και το δημοσιονομικό έλλειμμα. Σε αυτό το αδιέξοδο, το νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο της ΕΕ δεν οδήγησε μόνο την Ελλάδα αλλά και άλλες χώρες-μέλη της Ευρωζώνης. Στα πλαίσια της επιμονής του για μια νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, έχει οδηγήσει σε ένα εκατομμύριο σχεδόν ανέργους, σε πρωτοφανή φτωχοποίηση, σε διάλυση των εργασιακών σχέσεων και σε μεγάλη ύφεση και υποτίμηση τη χώρα. Βασικές επιδιώξεις τους ήταν και είναι, η επιβολή ενός εργασιακού μεσαίωνα, η υποτίμηση των δυνάμεων της εργασίας, η επιβολή της κυριαρχίας των ιδιωτικών μονοπωλίων, η εκποίηση του δημόσιου πλούτου και η λαφυραγώγηση των υποδομών του δημόσιου τομέα.

 

• Ο νεοφιλελευθερισμός θα υποστεί στρατηγική ήττα αλλά ήδη έχει δημιουργήσει συνθήκες οικονομικού και κοινωνικού ολέθρου. Οι εγχώριες δυνάμεις του μνημονίου, συντονισμένες και υποταγμένες στον εκβιασμό του νεοφιλελεύθερου διευθυντηρίου ενώ γνωρίζουν ότι οι μονόδρομοι και οι πανηγυρισμοί των δήθεν λύσεων είναι αδιέξοδες, σέρνονται στην στρατηγική του «να αγοράζουν χρόνο». Αυτή η πολιτική είναι προφανώς αδιέξοδη, οδηγεί ήδη στα πρόθυρα οξείας κρίσης την Ευρωζώνη και θα ηττηθεί αλλά με βλάβες που θα έχουν μακροχρόνιες συνέπειες για τις χώρες, τους λαούς και φυσικά την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό. Απέναντι στην καταστροφική αυτή πολιτική του Διευθυντηρίου της Ε.Ε. που εμμένει στην εξυπηρέτηση των νεοφιλελεύθερων συμφερόντων, έχει κατ’ επανάληψη προταθεί η προοδευτική λύση που ήταν και είναι η εκτύπωση ευρώ και η χρηματοδότηση του μηχανισμού στήριξης, η δανειοδότηση από την ΕΚΤ των κρατών και όχι μέσω των τραπεζών, η έκδοση ευρωομολόγου που θα θωρακίζει την Ευρωζώνη και τα κράτη-μέλη έναντι των αγορών, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων.

 

• Προοδευτικοί ευρωπαίοι πολιτικοί όπως ο Michel Rocard, πρώην Πρωθυπουργός της Προεδρίας Μιτεράν στη Γαλλία, προτείνει εφόσον η «ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα» (ΕΚΤ) δεν επιτρέπεται να δανείζει τα κράτη-μέλη, επιτρέπεται όμως να δανείζει απεριόριστα κρατικούς οργανισμούς (άρθρο 21.3 του καταστατικού του ευρωπαϊκού συστήματος κεντρικών τραπεζών) και διεθνείς οργανισμούς (άρθρο 23 του ιδίου καταστατικού). Μπορεί άρα να δανείσει με 0.01% την «ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων» (EIB) ή τα ταμεία παρακαταθηκών και δανείων που στη συνέχεια θα δανείζουν με 0.02% τα κράτη, προκειμένου αυτά να εξυπηρετήσουν τα παλαιά τους χρέη. Και αυτό χωρίς καμία αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών

 

 

• Ο Λαφοντέν πρώην Υπουργός Οικονομικών, σε πρόσφατη συνέντευξη του αναφέρει ως μία και μοναδική λύση: παροχή δανείων στα κράτη κατευθείαν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το πάτημα ενός κουμπιού αρκεί για να καταρρεύσουν αμέσως οι χρηματιστηριακές αγορές και οι οίκοι αξιολόγησης. Είναι το μοναδικό φάρμακο που θα συνέβαλλε στην ανάρρωση της ελληνικής οικονομίας
• Ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών για την γαλλική προεδρία Φρανσουά Ολάντ ανακοίνωσε πρόσφατα πως: εάν εκλεγεί, θα επαναδιαπραγματευθεί τη συμφωνία για τη νέα ευρωπαϊκή συνθήκη με στόχο την επίλυση της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη.
  
  «Αν εκλεγώ Πρόεδρος της Δημοκρατίας, θα επαναδιαπραγματευθώ τη συμφωνία αυτή για να προσθέσω αυτά που σήμερα λείπουν, αποτελεσματικότητα απέναντι στις αγορές. Εύχομαι να μην έχουμε υποβαθμιστεί μέχρι τότε για το συμφέρον της χώρας μου» .
  «Δεύτερον, θα φροντίσω να συμπεριληφθούν (στη συμφωνία) όσα λείπουν, όπως η επέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τα ευρωομόλογα και ένα Ταμείο Οικονομικής Βοήθειας, δηλαδή όλα όσα θα επιλύσουν τη σημερινή πίεση στις αγορές, ώστε τελικά να υπάρξει ανάπτυξη»

 

 

 

3) -    Νεοφιλελευθερισμός και Σοσιαλιστικό κίνημα.

-          Μνημόνιο και όλα τα παρεπόμενα

-          ρόλος χρηματιστηριακού κεφαλαίου

-          ήττα της Πολιτικής.

 

• Από τη δεκαετία του ΄80 οι ηγεσίες και οι δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού έθεσαν ως προτάγματα: το Τέλος της Ιστορίας, το τέλος της Ιδεολογίας και της Πολιτικής, το τέλος της Εργασίας, το τέλος της Κοινωνίας, το τέλος της διακυβέρνησης (Μάργκαρετ Θάτσερ: Η διακυβέρνηση αποτελεί μέρος του προβλήματος και όχι μέρος της λύσης), τη λύση θα τη δώσουν οι αγορές και τα άτομα, το τέλος του Κράτους, την αυτορρύθμιση των αγορών και μια παγκοσμιοποίηση νεφελώδη και χωρίς αρχές, με όρους συντήρησης απέναντι στην προοδευτική διεθνοποίηση, την ειρήνη, την συνεργασία, την αμοιβαιότητα και την αλληλεγγύη των λαών, των εθνών και των κρατών. Αυτό αποτελούσε και αποτελεί μια προκλητικά προσχηματική προπαγάνδα  προκειμένου να αποσιωπηθούν οι πραγματικές επιδιώξεις του νεοφιλελευθερισμού που ήταν:

•           η επιβολή της χρηματιστικής και χρηματιστηριακής ολιγαρχίας επί της πολιτικής και ιδιαίτερα επί της προοδευτικής πολιτικής, καθότι είναι γνωστό ότι οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις προσεταιρίστηκαν και όχι μόνο, τις συντηρητικές πολιτικές ηγεσίες,

•           η υποτίμηση των δυνάμεων της εργασίας,

•           η συμπίεση και μείωση των εισοδημάτων,

•           η διάλυση του κοινωνικού κράτους, η εμπορευματοποίηση της υγείας και της παιδείας,

•           η χρηματο-οικονομία ως υποκατάστατο της πραγματικής οικονομίας, η μετατροπή του χρήματος από μέσον σε προϊόν, η άυλη οικονομία ως προκάλυμμα της παραοικονομίας και της κερδοσκοπίας.

• Δύο στρατηγικές αντιμετώπισης της κρίσης:

• Η συντηρητική-νεοφιλελεύθερη που κυριαρχείται από τη πρόταξη των δημοσιονομικών (έλλειμμα-χρέος-πληθωρισμός) της οικονομίας. Η στρατηγική αυτή οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο λιτότητας και ύφεσης.

Άλλωστε, είναι γνωστό το ζήτημα που αποτέλεσε έναν από τους κυριότερους λόγους που η ανθρωπότητα οδηγήθηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όπου οι προοδευτικές δυνάμεις έθεταν ως κύριο ζήτημα τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και την ανάπτυξη προκειμένου να αντιμετωπιστεί η ανεργία ενώ οι δυνάμεις της συντήρησης προέτασσαν την αντιμετώπιση του πληθωρισμού και είχε διατυπωθεί το δίλημμα: «Πληθωρισμός ή Ανεργία;». Και

• Η προοδευτική με αναπτυξιακό και αναδιανεμητικό προσανατολισμό, με ενεργητικές πολιτικές για νέες θέσεις εργασίας και βιώσιμης ανάπτυξης.

• Πάντα όσοι υποστηρίζουν ή είναι εκπρόσωποι συντηρητικών πολιτικών θέτουν τα γνωστά τρία διλήμματα:

•           Πρώτα η σταθερότητα μετά η ανάπτυξη.

•           Πρώτα η «αύξηση της πίτας» μετά η αναδιανομή του πλούτου.

•           Πρώτα η μείωση δαπανών και ύστερα η αύξηση εσόδων

• ·         Οι προοδευτικές δυνάμεις, είναι αυτονόητο ότι μέρος της πολιτικής τους  αποτελεί η δημοσιονομική σταθερότητα και εξυγίανση ωστόσο, πάντα επιζητούν τη διαλεκτική σχέση των τριών, τη σύνθεση της σταθερότητας και της ανάπτυξης, της αύξησης του πλούτου και της αναδιανομής του, της αύξησης των εσόδων του κράτους μέσω ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος, της πάταξης της φοροδιαφυγής και της αντιμετώπισης της διαφθοράς και μείωσης των δαπανών μέσω της πάταξης της δημόσιας σπατάλης.
• Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. από θέση αρχών είναι ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό. Και αντιμετώπισε την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα του Μητσοτάκη τη δεκαετία του ‘90. Την τελευταία διετία, όλες οι προοδευτικές δυνάμεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υποστηρίζουμε ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική που μας οδήγησε στην κρίση δεν μπορεί να μας οδηγήσει στην έξοδο από αυτή, ότι υπήρχε και υπάρχει ο προοδευτικός δρόμος τόσο στην Ε.Ε. όσο και στη χώρα. Όσο συνεχίζουν να ασκούνται οι πολιτικές των μνημονιακών δυνάμεων της χώρας και του νεοφιλελεύθερου διευθυντηρίου της ΕΕ, η κρίση θα βαθαίνει. Έμπρακτη απόδειξη αποτελεί η κοινωνική και οικονομική αποτυχία αυτής της διετίας. Σε πανελλήνια κλίμακα, τα μέλη, οι φίλοι και τα στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υποστηρίζουν σταθερά αυτές τις αρχές και αυτές τις πολιτικές θέσεις. Ωστόσο, σε στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., μετά την υπογραφή του Μνημονίου διαμορφώθηκαν και άλλες δύο πολιτικές αντιλήψεις. Η μία που συνέβαλε στην μνημονιακή πολιτική, με την λογική ότι αυτή η πολιτική είναι έξω από τις αρχές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αλλά δεν υπήρχε άλλη λύση και «δεν γινόταν αλλιώς» και μία τρίτη, βαθιά συντηρητική και έξω από τη φυσιογνωμία του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που έχουν συνταχθεί με το παρασιτικό κεφάλαιο, τους καναλάρχες και τους τραπεζίτες και υποστηρίζουν ότι «έτσι πρέπει να γίνει», οι γνωστές δυνάμεις του σοσιαλφιλελευθερισμού και του νεοσυντηρητισμού.

 

• Οι δυνάμεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ., οι κοινωνικές του οργανώσεις και η νεολαία του κόμματος ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και το αποτέλεσμα του το μνημόνιο και ό,τι ακολούθησε αυτού, έχουν σοσιαλιστικές, προοδευτικές αρχές, έχουν δημοκρατική πολιτική δράση, επιδιώκουν την ενότητα και την κοινή δράση απέναντι στις συντηρητικές πολιτικές και απέναντι σε ένα σύστημα με το οποίο το νεοφιλελεύθερο Διευθυντήριο της Ε.Ε., η ολιγαρχία, το παρασιτικό κεφάλαιο, οι τραπεζίτες και οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ επιχειρούν να υποκαταστήσουν την Πολιτική.

 

• Επιδίωξη αυτών των δυνάμεων είναι να αποδομήσουν τις προοδευτικές δυνάμεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. προκειμένου να επιβάλλουν μια αναχρονιστική και συντηρητική έκφραση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Χρειαζόμαστε ένα μαζικό κίνημα ενωτικό με εναλλακτική λύση, γιατί ολοένα αυξάνονται τα φαινόμενα κατάρρευσης. (Ήδη το ποσοστό της φτώχειας ανέρχεται στο 25% και πλέον, 1 στους 4 πολίτες, 2.500.000 άνθρωποι και πλέον με μέσο εισόδημα 5800 ευρώ το χρόνο).

 

 

4)      Μεταμορφισμός:

 

• Θα ξέρετε ίσως  ότι η 6^η Αυγούστου , είναι η γιορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Από εκεί εμπνεύστηκαν όσοι σωστά έχουν γράψει –εδώ και πολλά χρόνια-για το πολιτικό και κοινωνικό μεταμορφισμό που το σύστημα με τη χειραγώγηση και τη προπαγάνδα έχει προωθήσει πολλές φορές μέσω αλλαγής προσώπων που συνεχίζουν τις ίδιες πολιτικές . Ωραία το έλεγε και ο μακαρίτης τραγουδοποιός Μ. Ρασούλης: <όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν>!! διότι στελέχη της Κυβέρνησης που υπερασπίστηκαν και εφάρμοσαν νεοφιλελεύθερες πολιτικές, τώρα  που οι πολιτικές αυτές οδήγησαν σε μεγάλες  βλάβες την ελληνική οικονομία και κοινωνία, εμφανίζονται ως αντίθετοι, κυριολεκτικά μεταμορφωμένοι και είναι φυσικό για απλούς φίλους, μέλη στελέχη να μην έχουν όλα τα δεδομένα αλλά το να το ισχυρίζονται άνθρωποι που κυβέρνησαν και κυβερνούν αποτελεί ένα ακόμα χτύπημα στην αξιοπιστία και στην πολιτική εντιμότητα.
  Το ερώτημα -για ένα προοδευτικό πολίτη είναι: Ποιά βουλή, Με Νεοφιλελεύθερους ή με Προοδευτικούς πολιτικούς.
• Από την κρίση δεν θα βγούμε με πρόσωπα νέα ή παλιά, θέλουμε πολιτικές και πρόσωπα κατά του νεοφιλελευθερισμού και των αποτελεσμάτων του.
  Μεταμορφωμένοι ή Αληθινοί;-Πρόοδος ή Συντήρηση;

 

 

• Πρέπει να τεθεί ένα όριο στην πλήρη αντιστροφή των νοημάτων που επιχειρείται μέσω μιας προσχηματικής προπαγάνδας προκειμένου να αποσιωπηθούν οι πραγματικές επιδιώξεις του νεοφιλελευθερισμού και να νομιμοποιηθούν οι ασκούμενες αντιλαϊκές πολιτικές. Οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού και όσοι υλοποιούν νεοφιλελεύθερες πολιτικές και μέτρα, προβαίνουν σε κατάφωρη καταστρατήγηση και βαφτίζουν μεταρρυθμίσεις: την ακύρωση κοινωνικών κατακτήσεων, την κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, την υπό-χρηματοδότηση υπηρεσιών του κοινωνικού κράτους ή των δημοσίων επενδύσεων, τις απολύσεις εργαζομένων, τη καθιέρωση της ημι-απασχόλησης, τη μείωση αποδοχών, τη διεύρυνση της παραοικονομίας. Αυτή η στρατηγική και αυτές οι αντικοινωνικές και αντι-αναπτυξιακές επιλογές, έχουν όνομα. Αποτελούν μια «νέα» μορφή της Αντιμεταρρύθμισης και της συντηρητικής πολιτικής.

 

• o   Αυτές οι νέο-συντηρητικές επιλογές που βαφτίζονται μεταρρυθμίσεις δεν έχουν περιλάβει ούτε μέτρα καθήλωσης, ούτε υποχρεώσεις για ανάλογη συμμετοχή σε βάρη από τους έχοντες και κατέχοντες. Δεν αφορούν σε κάποιες εξελίξεις. Δεν αφορούν στο αύριο. Αυτές οι πολιτικές και ο μεταμορφισμός τους έρχονται από το παρελθόν, από περιόδους που οι εργαζόμενοι και οι πολίτες ήταν υποβαθμισμένοι κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά. Η μεταρρύθμιση -με το προοδευτικό περιεχόμενο της- καθορίζει και προσδιορίζει προοδευτικές αλλαγές. Η αναφορά σε μεταρρυθμίσεις αποτελεί προαναγγελία πολιτικών και μέτρων με κέντρο τον άνθρωπο, τον πολίτη, τον εργαζόμενο. Οι μεταρρυθμίσεις και τα αντίστοιχα σχέδια αποτελούν τη βάση για τη διεύρυνση δικαιωμάτων και κατακτήσεων με δημοκρατικό, πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο. διακρίνουμε τον πρωτοφανή συντηρητικό και αντιπολιτικό μεταμορφισμό και θεωρούμε ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην προοδευτική πολιτική, σκέψη και ανάλυση, στις προοδευτικές πολιτικές επιλογές και συνεργασίες και στους πολιτικούς προσδιορισμούς στην οικονομία, στην κοινωνία και στους θεσμούς. Διακρίνουμε τον πρωτοφανή συντηρητικό και αντιπολιτικό μεταμορφισμό και θεωρούμε ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην προοδευτική πολιτική, σκέψη και ανάλυση, στις προοδευτικές πολιτικές επιλογές και συνεργασίες και στους πολιτικούς προσδιορισμούς στην οικονομία, στην κοινωνία και στους θεσμούς.

 

 

5)      Εκλογικό πρόγραμμα ΠΑ.ΣΟ.Κ.

 

• o   Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. λειτουργούσε πάντα στο δημόσιο βίο με δημοκρατικά και προοδευτικά προτάγματα, με ιδεολογικές και πολιτικές αρχές, ήταν πάντοτε η κεντρική δύναμη αναφοράς των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων της χώρας προς προοδευτικές πολιτικές και κοινωνικές κατευθύνσεις.
• Για το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αυτή την κρίσιμη περίοδο ο δρόμος είναι η πολιτική ενός κόμματος με πολιτικές και κοινωνικές αρχές, με ιδεολογικό και πολιτικό λόγο, με προγραμματισμό και με σταθερή αναφορά στις κοινωνικές δυνάμεις. Για να γίνονται οι αντιπαραθέσεις με πολιτικά δεδομένα και όχι με ομαδοποιήσεις, παραπολιτική, παρασκήνια, ψιθύρους στους διαδρόμους, μεθοδεύσεις, προσφυγή στο star system και οικονομικές ενισχύσεις που οδηγούν σε πολιτικές δεσμεύσεις. Αυτά είναι φαινόμενα που τροφοδοτούν την πόλωση, τον λαϊκισμό και τον φανατισμό. Εμφανίζονται όταν σταματούν οι κανόνες. Κι αυτές οι συμπεριφορές θα απομονωθούν, όταν επανέλθει η Προοδευτική πολιτική πάνω στο τραπέζι. Οι γνωστές δυνάμεις του σοσιαλφιλελευθερισμού και του νεοσυντηρητισμού θα οδηγηθούν εκ των πραγμάτων να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους για τις πολιτικές που υιοθετούν και τις συνεργασίες τις οποίες επιδιώκουν. Στη νέα Βουλή θα κριθούν σημαντικές επιλογές για τη χώρα. Και σ’ αυτή τη Βουλή το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρέπει να είναι ακριβώς η πολιτική δύναμη που μάχεται με θέσεις για τον προοδευτικό προσανατολισμό της χώρας. Μετά τις εκλογές θέλουμε να είμαστε ενωμένοι και ισχυροί σε ένα συγκροτημένο προοδευτικό κίνημα.

 

• Στο ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να υπάρξει σύμπραξη ή κοινός τόπος με μονεταριστικές και νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις. Ούτε μπορούν να ευοδωθούν επιδιώξεις μεταμορφισμού και μετάλλαξης. Ναι στην ενότητα μέσα και από τη διαφορετικότητα, αλλά είναι ασυμφιλίωτο, αγεφύρωτο το χάσμα ανάμεσα στους σοσιαλιστές και στους σοσιαλδημοκράτες από τη μια μεριά και σε νεοφιλελεύθερους, μονεταριστές, σοσιαλ-φιλελεύθερους και της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας από την άλλη. Κόμματα ή τμήματα αυτών χωρίς ιδεολογικές, πολιτικές και κοινωνικές αρχές καταλήγουν να είναι απλώς μηχανισμοί μακριά από την κοινωνία και σε διάρρηξη των σχέσεων τους με τον λαό, και έτσι καθίσταται δυνατόν, μεταξύ των άλλων να ελεγχθούν από εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας και κέντρα οικονομικής ισχύος και προβολής.

 

 

• Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., με τη συμβολή όλων των δυνάμεων του προχωρά στην πραγματοποίηση της Εθνικής Συνδιάσκεψης του κόμματος για την πραγματική οικονομία και ανάπτυξη της χώρας. Όλες οι προοδευτικές δυνάμεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δίνουμε τη μάχη για θέματα που αφορούν στην προοδευτική του ανασύνταξη, την προγραμματική και πολιτική του ενότητα που έχουν πληγεί από τις εφαρμοζόμενες μονεταριστικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές της τελευταίας περιόδου. Αυτές αποτελούν μειοψηφικές πολιτικές. Οι προοδευτικές δυνάμεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και με την ανατροπή των πολιτικών αυτών, επιδιώκουμε να ορθώσουμε και να ξεδιπλώσουμε μια σισύφεια προσπάθεια για τη προώθηση πολιτικών νίκης, προοδευτικών πολιτικών που θα ενώσουν τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας και της παραγωγής. Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., ήδη είναι στην ημερήσια διάταξη στο ιδεολογικό-πολιτικό πεδίο η αυτονόητη αντιπαράθεση μεταξύ νεοφιλελεύθερης και προοδευτικής πολιτικής. Δεν μπορεί να υπάρξει λύση χωρίς το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αλλά ΠΑ.ΣΟ.Κ. με προοδευτική πολιτική.

 

• o   Το κεντρικό ζήτημα είναι με ποιες πολιτικές επιλογές, με ποιες οικονομικές πολιτικές και με ποιο πρόγραμμα θα πάμε στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Η ανασύνταξη της Προοδευτικής πολιτικής είναι από τις βασικές προϋποθέσεις για την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

 

 

• o   Προτεραιότητα μας είναι η συγκρότηση μιας προοδευτικής πολιτικής και η υποστήριξη για την εκπόνηση ενός προγράμματος εξόδου από την οικονομική και κοινωνική κρίση και ύφεση με αναπτυξιακό και αναδιανεμητικό προσανατολισμό. Ανάπτυξη με όρους κοινωνίας και όχι με όρους λιτότητας, και ακραίων οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων που οδηγούν αναπόφευκτα σε μια άνευ προηγουμένου αναδιανομή ισχύος, πλούτου και δικαιωμάτων εις βάρος των πολλών και των ασθενέστερων και σε υποχώρηση κάθε έννοιας δημοκρατίας. Με σχεδιασμό και εξειδίκευση πολιτικών, προωθούμε τον επανασχεδιασμό της στρατηγικής για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, μέσω της ενίσχυσης του παραγωγικού δυναμικού, της ποιότητας, των θέσεων εργασίας και εντέλει, της ανασύνταξης της ελληνικής οικονομίας στη διεθνή αγορά.

 

6)      Εκλογές και Μετεκλογικές συνεργασίες: Το βράδυ της Κυριακής δεν θα υπάρξουν μονοκομματικές λύσεις. Το πρόβλημα των πολιτικών συμμαχιών και συνεργασιών θα αποτελέσει ζήτημα, για την επόμενη πολιτική περίοδο. Θα δοκιμαστεί η σταθερότητα και οι λύσεις σε κρίσιμα θέματα. Η αναμέτρηση θα γίνει ανάμεσα στον νεοφιλελευθερισμό και τα προοδευτικά προγράμματα των δημοκρατικών δυνάμεων κάτω από οποιουσδήποτε συσχετισμούς

 

• o   Σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση προετοιμάζεται να επιβληθεί ένας ελεγχόμενος «πολιτικός βίος» με ελεγχόμενες ηγεσίες και ελεγχόμενους πολιτικούς σχηματισμούς στα πλαίσια μιας διαρκούς ύφεσης και λιτότητας στη χώρα τόσο από μέρους της νεοφιλελεύθερης ηγεσίας της Ε.Ε. όσο και από την εγχώρια ολιγαρχία και τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ. Η αναμέτρηση θα γίνει ανάμεσα στις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού και του μνημονίου και τις προοδευτικές δυνάμεις
• o   Εκλογές και μετεκλογικές συνεργασίες: Η κυβέρνηση θα  προκηρύξει τις εκλογές όχι μόνο με βάση την εξειδίκευση και την εφαρμογή των αποφάσεων των Συνόδων Κορυφής  αλλά κυρίως με βάση τις επιδιώξεις των κύκλων που οργάνωσαν αυτή την κυβέρνηση μαζί με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ. Είναι προφανές ότι δεν θα υπάρξει αυτοδυναμία στις επερχόμενες εκλογές. Αυτό είναι ένα από τα κυρίαρχα στρατηγικά ζητήματα της προσεχούς εκλογικής αναμέτρησης. Το Διευθυντήριο των Βρυξελλών, η άρχουσα τάξη της χώρας και οι ηγεσίες των πολιτικών δυνάμεων προετοιμάζονται με βάση αυτή την εξέλιξη για το επόμενο στρατηγικό ζήτημα που είναι οι συμμαχικές κυβερνήσεις ή κυβερνήσεις συνεργασίας.

 

• Και ασφαλώς, οι καναλάρχες και άλλοι κύκλοι είναι έτοιμοι να χειραγωγήσουν και αυτή την εξέλιξη. Οι ομάδες του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου τόσο από την πλευρά των Σοσιαλιστικών όσο και των Χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων έχουν εγείρει τεράστιο ζήτημα για την απαράδεκτη συμμετοχή της ακροδεξιάς στην ελληνική κυβέρνηση. Επιλογή του Διευθυντηρίου της ΕΕ και χρηματιστηριακών κύκλων είναι να μεθοδεύσουν τις κυβερνήσεις στην επόμενη φάση με βάση το «συγκρότημα του μνημονίου» προκειμένου να είναι «κυβερνήσεις των δανειστών και της διαπλοκής» και να εφαρμόζουν πιστά τις αποφάσεις του Διευθυντηρίου της Ε.Ε. για τη συνέχιση της εφαρμογής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

 

• Οι συμμαχίες και συνεργασίες ανάμεσα σε προοδευτικές δυνάμεις που είναι ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και στο μνημόνιο και με σαφή επιδίωξη την προοδευτική έξοδο από την κρίση, είναι το κεντρικό ζήτημα για την επόμενη πολιτική περίοδο. Στη βάση της υιοθέτησης βασικών, κοινών αξόνων προοδευτικής στρατηγικής εξόδου από την κρίση υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Επίσης, στρατηγικής σημασίας ζήτημα για την επίτευξη προοδευτικής πλειοψηφίας όσον αφορά το συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων, είναι η διαρκής προσπάθεια όλων των προοδευτικών δυνάμεων για να μην λειτουργήσουν τα συντηρητικά σύνδρομα και οι στοχεύσεις των κινδυνολόγων και της απαξίωσης της πολιτικής που στόχο θα έχουν την μαζική αποχή των πολιτών από αυτή την κρίσιμη εκλογική διαδικασία. Το κυρίαρχο πρόβλημα σήμερα για την πολιτική είναι, πώς θα επιβληθεί σε κάθε χώρα και διεθνώς πάνω σε αυτά τα συμφέροντα που ήδη έχουν αυτονομηθεί από τα κέντρα του πολιτικού ελέγχου. Για να δυναμώσει η Προοδευτική πολιτική- γιατί δεν είναι όλες οι πολιτικές ίδιες-, για να επιβάλλουν οι προοδευτικές δυνάμεις την πολιτική έναντι της κυριαρχίας των αγορών για να γίνουν οι κοινωνίες κυρίαρχες, βασική προϋπόθεση είναι η συμμετοχή των πολιτών. Η συμμετοχή στα κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Γιατί, σήμερα όσοι κατακρίνουν την πολιτική θα πρέπει να αντιληφθούν ότι βρίσκεται σε θέση αδυναμίας να επιβληθεί σε εγχώρια και διεθνή δίκτυα συμφερόντων. Όταν δεν συμμετέχουμε στις εξελίξεις, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι θα τις διαμορφώνουν άλλοι. Το έλλειμμα στην εκπροσώπηση είναι έλλειμμα στην πολιτική, είναι έλλειμμα στη δημοκρατία.

 

 

Επικοινωνία
Τηλ:6974 338163
Email: info@preveza-info.gr

All rights reserved
2008 - 2020